Co znajdziemy w środku? Jeśli chodzi o obraz całościowy to są to raczej wspomniane inspiracje niż konkretne porady. W magazynie otrzymujemy prezentację niemal dziesięciu mieszkań, łapiących się na metraż w okolicy 50 mkw, z których każde jest urządzone w zasadzie w innym stylu. Osobnych kilkanaście stron poświęcono kuchniom i łazienkom w małych wnętrzach. I faktycznie kuchnie te mają do 10 mkw., łazienki niekiedy nie przekraczają 5 metrów, ale przemyślana aranżacja pozwala wydobyć z nich maksimum.

Jakie wnioski? Mając małe mieszkanie nie musimy skazywać się wyłącznie na jasne kolory ścian, podłóg czy sufitów. Genialnie wygląda zwłaszcza ściana w kolorze nieba o niebieskiej godzinie (sorry, fotograficzne skojarzenie jest) czyli naprawdę głębokiego błękitu, równie dobrze prezentują się ściany w mocnych kolorach, ale powiedzmy sobie szczerze, tutaj trzeba mieć albo niesamowite wyczucie, albo kontakt do zdolnego architekta/projektanta wnętrza. Odnotowano stare patenty, jak lustro na całą ścianę, które optycznie powiększa wnętrze. Przy małym mieszkaniu warto uderzać bezpośrednio do producentów po meble na wymiar, bo pozwoli to wykorzystać każdy (cenny) centymetr. Wnęki, występujące zwłaszcza w kamienicznych wnętrzach, to nie przekleństwo, a okazja do stworzenia półek na tzw „przydasie”. Potwierdza się też stara zasada, że cuda można zrobić z małym metrażem za pomocą dobrze dobranego oświetlenia.
Czego mi brakuje? Znów tradycyjnie, za biblioteczkę uznaje się w czasopismach dwie półki z książkami. A w małym mieszkaniu największym problemem niereformowalnego książkoholika jest niezmiennie to, gdzie i jak pomieścić kolejne paręset książek. Nic to, pokombinuję.

„Małe mieszkanie z klimatem”
Super Wiedza
TIME SA 2019
cena 14,99 zł

Jak krzesło to na przykład Louis Ghost. Jak półka na książki to propozycja holenderskiej Umbry, czyli niewidzialna półka.

Książki wyglądają na zawieszone w powietrzu, jedna półka jest w stanie unieść ciężar do 9 kilogramów, książka znajdująca się na samym dole jest zarazem oparciem dla pozostałych książek. Pomijając ograniczenie wagowe, z uwagi na specyfikę konstrukcji można w ten sposób przechowywać książki o szerokości do 25 cm.

źródło: Umbra.com, cena 13 dolarów

A wspomniana lampa zwykła nie jest. Jest to sprzęt wymarzony dla wszystkich, którzy z miarką w ręku liczą każdy centymetr powierzchni i ma trzy kolosalne zalety. Pierwsza: zajmuje naprawdę mało miejsca. Drugi plus to fakt posiadania przez nią ramienia dzięki któremu możemy ją wykręcać na wszystkie strony, niemal na metr. Trzecim plusem (który może przekształcić się w minus, uczciwie to przyznajmy) jest sposób mocowania. Zapomnijcie o lampce, która w zasadzie zawadza, która nie ma swego miejsca i poza godzinami pracy poniewiera się po całym pokoju, wszędzie przeszkadzając. Lampę ścienną z serii IKEA PS 2012 przykręca się do ściany, co ma tę wadę, iż jeśli nie przemyślimy dobrze kwestii tego, w którym konkretnie miejscu ją przymocować, to czeka nas dodatkowa gimnastyka ze szpachlą, gipsem, pędzlem i farbą.

 fot. Ikea.com

Wbudowana żarówka LED, płaski (a zarazem ruchomy) klosz, całość złożona przy ścianie zabiera coś pod 5 cm cennej powierzchni pokoju. Sprawdza się jako oświetlenie nad biurkiem, ale i jako dodatkowe źródło światła w salonie.

Cena 199 zł, dostępne kolory: biały, czarny, czerwony. My mamy czerwoną :)

Rada owa brzmi: pozbądź się z mieszkania niepotrzebnych klamotów.

Cóż, łatwo powiedzieć, trudniej wykonać, zwłaszcza jeśli ma się tę wrodzoną skłonność do chomikowania i odkładania na przydasię każdej, najmniejszej nawet śrubki. Ale nie łudźmy się, jeśli nie mamy szans na przeprowadzkę do większego lokum to prędzej czy później takie generalne porządki staną się naszym udziałem. Na marginesie dodam, że przeprowadzka też niesamowicie skutecznie motywuje do pożegnania się z milionami papierków, gazet, starych misek, rozpadających się regałów, nieużywanych od dawna i nieco sfatygowanych kompletów pościeli – słowem całego szpeju, do którego sercem jesteśmy przywiązani, a bez którego będzie nam się o wiele lepiej żyło.

Jeśli nasz wewnętrzny sknerusik gromkim głosem domaga się poszanowania dla tradycji i pamiątek rodzinnych możemy iść na kompromis i część bambetli wynieść do garażu czy piwnicy. Tu wyznam, iż mam taki jeden karton, jeszcze z czasów studenckich, zawierający jakieś kuchenne utensylia który przywędrował ze mną do Wrocławia jedenaście lat temu i do którego w zasadzie przez te jedenaście lat nie zajrzałam (pomijając kontrolne zerknięcie tuż po przeprowadzce, żeby sprawdzić, co u czorta tam upchnęłam). Wniosek z tego jest prosty, rzeczony karton przy najbliższej okazji winien znaleźć się na śmietniku, bo małe szanse by coś z upakowanych tam przedmiotów było mi do życia niezbędnie potrzebne.

Jak zatem poradzić sobie z zalewem przedmiotów? Otóż, są dwie metody które doskonale sprawdzają się w przypadku ubrań, i które spokojnie można rozciągnąć na zastosowanie w całym mieszkaniu. Metoda pierwsza- ciuch za ciuch. Właściciele małych mieszkań (a co za tym idzie bez szaleństw w temacie wydzielonej garderoby) znają ten sposób doskonale: kupno nowego ciucha pociąga za sobą wywalenie do śmieci analogicznego, bardziej wiekowego wdzianka. Nowa kurtka w domu- stara kurtka won. Nowe buty- stare precz. Nowa bluzka- itd itp. Przekładając to na język wnętrzarski: kupujesz nowy kubek- żegnasz się z jednym starym naczyniem. Nowa patelnia- stara leci do śmietnika. Nowa lampka- bye, bye dotychczasowa, miło się razem współpracowało. Pewien wyjątek jestem skłonna uczynić dla szafek i regałów, bo te pomagają opanować sajgon panujący w pomieszczeniach.

Ciuchowa metoda nr dwa- jeśli jakiegoś ubrania nie miałaś/ nie miałeś na sobie w ciągu ostatnich dwóch lat, to nie miej złudzeń, małe szanse że jeszcze je założysz. Fruuuu, do śmieci. Swetry, spodnie, marynarki, bielizna- sorry, w małych mieszkaniach nie ma miejsca na sentymenty. Analogicznie, jeśli w danym kubeczku (co ja z tymi kubeczkami, doprawdy…) ostatni raz robiłaś sobie kawę oglądając popisy Małysza w Turnieju Czterech Skoczni to teges… szkoda trochę miejsca, które on na półce zajmuje. Tu każdy centymetr kwadratowy jest na wagę złota.

Jeśli o sentymentach mowa, to osobne miejsce należy się zabawkom w dziecięcym pokoju, ale to doprawdy temat na osobną notkę, bowiem zagadnienie jest z gatunku skomplikowanych.

Gdzie żyje się najlepiej? jeśli kochacie duże przestrzenie to rozważcie przeprowadzkę albo na północ, albo nieco bardziej na zachód. W krajach skandynawskich na brak miejsca w domu raczej nikt nie narzeka, przeciętny Duńczyk ma dla siebie 53 metry kwadratowe, Szwed 44,3 zaś Fin 38 metrów. Umówmy się, na takim metrażu da się już zaszaleć i tłumaczy to poniekąd popularność jaką cieszy się w świecie styl skandynawski. Przestrzeń, biel i dużo światła – i owszem, można sobie na nie pozwolić.

Wysoko w rankingu są także Austria (52,1) oraz księstwo Luksemburg (51,8), u naszych zachodnich sąsiadów są to 43,4 metry kwadratowe, a w ogarniętej kryzysem Hiszpanii 36,4 metra.

No dobrze, ale zgodnie z definicją bloga my tu raczej o małych powierzchniach mówimy. Są powody do dumy, jeśli chodzi o najmniejszą ilość metrów na osobę Polska załapuje się na podium. Bezkonkurencyjni są tu mieszkańcy Rumunii, którym musi wystarczyć 15 metrów kwadratowych na osobę. Nieco lepiej jest na Łotwie (17,9 mkw), i na trzecim miejscu Polska, z 24,7 metra /łebka. Po piętach depcze nam Litwa, z wynikiem lepszym zaledwie o 0,2 metra.

Pamiętajmy, że to statystyka. Statystycznie rzecz ujmując, ja i moje dwa koty mamy średnio po 3,33 nogi. Dobranoc.

źródło: wyborcza.biz

A tymczasem na szybko jedna foteczka. GHOST II autorem którego jest Michael Johansson ze szwedzkiego Malmo to propozycja z roku 2009. Ideał w temacie maksymalnego wykorzystania dostępnej przestrzeni użytkowej. Przy okazji kolejnych generalnych porządków wezmę, wydrukuję, przykleję na lodówkę, niech mi będzie inspiracją ;)

źródło: facebook.com/ArchiElis

źródło: https://www.facebook.com/architekturawnetrz

Co on przedstawia można rozszyfrować po tytule wpisu- jest to mianowicie widok wnętrza domku, zaprojektowanego przez pewną skandynawską firmę z myślą o studentach. Powierzchnia tegoż apartamentu wynosi mniej niż 9 metrów kwadratowych (8,8 mkw, żeby być precyzyjnym). Oczywiście założenie było takie, że student jak to student, większość czasu spędza na uczelni, imprezach i w bibliotekach (hehe), zaś do domu będzie zaglądał na noc (a i to niekoniecznie). Mamy tu zaplanowaną minikuchnię, jest łazienka z prysznicem, trochę półek. Teoretycznie wygląda to nieźle, acz gdy uświadomimy sobie jak na tym tle prezentuje się dorosły człowiek (klikamy) to już nie jest tak różowo.

Wprawdzie znam studentów mieszkających swego czasu w: garażach, altankach, suterenach czy dosłownie w piwnicach (inwencja właścicieli nieruchomości względem wynajmowania studenciakom lokalu jest nieograniczona), ale taka tyci lokalizacja to jednak pewna przesada. Z drugiej strony, porównując ten domek ze swoim M2 czy M3 człowiek momentalnie stwierdza „uj, rabbi, jaki znów ciasny domek? ja teraz mieszkam w pałacu…”