Rada owa brzmi: pozbądź się z mieszkania niepotrzebnych klamotów.

Cóż, łatwo powiedzieć, trudniej wykonać, zwłaszcza jeśli ma się tę wrodzoną skłonność do chomikowania i odkładania na przydasię każdej, najmniejszej nawet śrubki. Ale nie łudźmy się, jeśli nie mamy szans na przeprowadzkę do większego lokum to prędzej czy później takie generalne porządki staną się naszym udziałem. Na marginesie dodam, że przeprowadzka też niesamowicie skutecznie motywuje do pożegnania się z milionami papierków, gazet, starych misek, rozpadających się regałów, nieużywanych od dawna i nieco sfatygowanych kompletów pościeli – słowem całego szpeju, do którego sercem jesteśmy przywiązani, a bez którego będzie nam się o wiele lepiej żyło.

Jeśli nasz wewnętrzny sknerusik gromkim głosem domaga się poszanowania dla tradycji i pamiątek rodzinnych możemy iść na kompromis i część bambetli wynieść do garażu czy piwnicy. Tu wyznam, iż mam taki jeden karton, jeszcze z czasów studenckich, zawierający jakieś kuchenne utensylia który przywędrował ze mną do Wrocławia jedenaście lat temu i do którego w zasadzie przez te jedenaście lat nie zajrzałam (pomijając kontrolne zerknięcie tuż po przeprowadzce, żeby sprawdzić, co u czorta tam upchnęłam). Wniosek z tego jest prosty, rzeczony karton przy najbliższej okazji winien znaleźć się na śmietniku, bo małe szanse by coś z upakowanych tam przedmiotów było mi do życia niezbędnie potrzebne.

Jak zatem poradzić sobie z zalewem przedmiotów? Otóż, są dwie metody które doskonale sprawdzają się w przypadku ubrań, i które spokojnie można rozciągnąć na zastosowanie w całym mieszkaniu. Metoda pierwsza- ciuch za ciuch. Właściciele małych mieszkań (a co za tym idzie bez szaleństw w temacie wydzielonej garderoby) znają ten sposób doskonale: kupno nowego ciucha pociąga za sobą wywalenie do śmieci analogicznego, bardziej wiekowego wdzianka. Nowa kurtka w domu- stara kurtka won. Nowe buty- stare precz. Nowa bluzka- itd itp. Przekładając to na język wnętrzarski: kupujesz nowy kubek- żegnasz się z jednym starym naczyniem. Nowa patelnia- stara leci do śmietnika. Nowa lampka- bye, bye dotychczasowa, miło się razem współpracowało. Pewien wyjątek jestem skłonna uczynić dla szafek i regałów, bo te pomagają opanować sajgon panujący w pomieszczeniach.

Ciuchowa metoda nr dwa- jeśli jakiegoś ubrania nie miałaś/ nie miałeś na sobie w ciągu ostatnich dwóch lat, to nie miej złudzeń, małe szanse że jeszcze je założysz. Fruuuu, do śmieci. Swetry, spodnie, marynarki, bielizna- sorry, w małych mieszkaniach nie ma miejsca na sentymenty. Analogicznie, jeśli w danym kubeczku (co ja z tymi kubeczkami, doprawdy…) ostatni raz robiłaś sobie kawę oglądając popisy Małysza w Turnieju Czterech Skoczni to teges… szkoda trochę miejsca, które on na półce zajmuje. Tu każdy centymetr kwadratowy jest na wagę złota.

Jeśli o sentymentach mowa, to osobne miejsce należy się zabawkom w dziecięcym pokoju, ale to doprawdy temat na osobną notkę, bowiem zagadnienie jest z gatunku skomplikowanych.

Sama idea na pierwszy rzut oka uroczo ekologiczna, dodatkowo pozwalająca na dopisanie sobie kilku cennych leveli w zakresie majsterkowania. Na drugi rzut oka podkreśla ona indywidualizm właścicieli, ich nonszalancję, a jeśli jeszcze mają przyjemność mieszkać w lokalu typu loft (lub tradycyjne mieszkanie z nutką industrialną) to takie stoliki naprawdę fajnie wyglądają. Okazuje się jednak, że mrowie a mrowie ludzi wpadło na pomysł zorganizowania sobie takiego stolika, przez co koncepcję indywidualizmu diabli wzięli.

 źródło: made.com

Koń (europaleta) jaki jest każdy widzi. Najczęściej spotykaną wersją mebla stolik z palety  jest zgarnięcie powyższego, przetarcie papierem ściernym, dołożenie czterech kółeczek w charakterze nóg plus przycięte odpowiednio szkło w charakterze blatu. Można pomalować, można zabejcować, można zostawić w stanie surowym, pełna dowolność.

Ale, ale, okazuje się że nie samym stolikiem z europalet ludzkość żyje. Funkcjonują i nieźle się miewają łóżka, sofy, pufy, a nawet stoły i zagłówki łóżek, wykonane z rzeczonych europalet, i nie jest tak, że rządzą one w mieszkaniach studenckich. Na stronie Pallet Furniture  można przyjrzeć się bliżej pomysłom na takie mebelki, temat poruszała także ostatnio Domosfera.pl

A tymczasem na szybko jedna foteczka. GHOST II autorem którego jest Michael Johansson ze szwedzkiego Malmo to propozycja z roku 2009. Ideał w temacie maksymalnego wykorzystania dostępnej przestrzeni użytkowej. Przy okazji kolejnych generalnych porządków wezmę, wydrukuję, przykleję na lodówkę, niech mi będzie inspiracją ;)

źródło: facebook.com/ArchiElis

źródło: https://www.facebook.com/architekturawnetrz

Co on przedstawia można rozszyfrować po tytule wpisu- jest to mianowicie widok wnętrza domku, zaprojektowanego przez pewną skandynawską firmę z myślą o studentach. Powierzchnia tegoż apartamentu wynosi mniej niż 9 metrów kwadratowych (8,8 mkw, żeby być precyzyjnym). Oczywiście założenie było takie, że student jak to student, większość czasu spędza na uczelni, imprezach i w bibliotekach (hehe), zaś do domu będzie zaglądał na noc (a i to niekoniecznie). Mamy tu zaplanowaną minikuchnię, jest łazienka z prysznicem, trochę półek. Teoretycznie wygląda to nieźle, acz gdy uświadomimy sobie jak na tym tle prezentuje się dorosły człowiek (klikamy) to już nie jest tak różowo.

Wprawdzie znam studentów mieszkających swego czasu w: garażach, altankach, suterenach czy dosłownie w piwnicach (inwencja właścicieli nieruchomości względem wynajmowania studenciakom lokalu jest nieograniczona), ale taka tyci lokalizacja to jednak pewna przesada. Z drugiej strony, porównując ten domek ze swoim M2 czy M3 człowiek momentalnie stwierdza „uj, rabbi, jaki znów ciasny domek? ja teraz mieszkam w pałacu…”

Co mamy w środku? mieszkania wykończone „pod klucz”. Jeśli wierzyć wizualizacjom na słowo, prezentują się one całkiem przyzwoicie:

fot. materiały prasowe

Czy ten projekt ma szanse powodzenia? moim zdaniem tak, pod warunkiem że będziemy pamiętać o odgórnych założeniach. Czyli że są to mieszkania dla studentów, względnie dla ludzi dopiero wchodzących w dorosłe życie. Dla Nastii Strzeleckiej z powieści Suworowa ideałem była możliwość spakowania się w żołnierski plecak, krótka piłka: co w rzeczonym plecaku się nie mieściło było zbędne. Zakładam że wśród współcześnie nam żyjących taki ascetyzm jest nieczęsto spotykany, ale też wśród znajomych studentów nadal jest wiele osób dających sobie spokojnie radę z dwoma kubkami, jednym garnkiem, jedną patelnią itd.

Dalej, są to mieszkania dla singli, względnie dla pary. Dwie osoby dorosłe z dwójką dzieci zapewne dałoby się na tym metrażu upchnąć (kolankiem), ale nawet w małym mieszkaniu jakieś minimum komfortu trzeba sobie zapewnić, prawda? Czyli lokum na start, a po zakończeniu studiów albo dalej go odsprzedajemy, albo wynajmujemy kolejnym chętnym a sami przeprowadzamy się do ociupinkę większego mieszkania. Ma to jakiś sens.

Wrocław ma szczęście do eksperymentów mieszkaniowych. Jakiś czas temu czytałam artykuł o panu który urządził się całkiem znośnie na kilkunastu metrach kwadratowych (postaram się odszukać ten tekst, jeśli mnie pamięć nie myl bohaterem był jakiś pracownik naukowy, a cały projekt był zarazem socjologicznym eksperymentem), teraz szansę mieszkania na niewielkiej powierzchni będzie miało kilkadziesiąt kolejnych osób. Owszem, ceny mieszkań we Wrocławiu są nadal koszmarnie wysokie, zwłaszcza w centrum i być może takie właśnie „mini- apartamenty” są najlepszą odpowiedzią na potrzeby rynku. Czy się sprawdzą zobaczymy już niedługo, za niecałe pół roku pierwsi lokatorzy powinni móc się wprowadzać…