Kiedyś wspominałam chyba, że wśród sklepów wnętrzarskich na prowadzenie wybiła się u mnie Homla. I śmiem twierdzić, że nie tylko u mnie. Skandynawska elegancja i zwyczajna uroda sprzedawanych tam przedmiotów sprawiają, że chce się zaglądać do sklepów coraz częściej. Wprawdzie z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia zrobiło się u nich tak jakby ludycznie, ale niestety grudzień to czas gdy we wszystkich sklepach zaczyna dominować czerwień, zieleń i uśmiechnięte reniferki. I brokat, dużo brokatu. O świątecznych durnostojkach pewnie jeszcze coś napiszę, bo to temat wdzięczny, do porcelany z Villeroy & Boch wzdycham co roku (i co roku sobie tłumaczę, że poczekaj kobito aż będziesz miała gdzie to wszystko poustawiać) i tak się jakoś zdarzyło że w tym sezonie kompensuję sobie kubeczkami.

Jakie kryteria powinny spełniać idealne kubki wedle Asiekowych wytycznych to już nie raz zdążyłam światu obwieścić. Objętość pół litra i więcej, to podstawa. Te z Homli mają wedle metki 0.6 litra i powiem że to by się w miarę zgadzało. Nie wiem też do końca o co chodzi i skąd mi się to bierze, ale na zimowych kubkach wzorek luźno nawiązujący do tego co można znaleźć na wełnianych swetrach jest ok. Takie kubeczki, o które aż się chce zagrzać zimą ręce. Tak, duży potencjał insta ja tu widzę…

Cena: ok 30 zł, kubeczki minimalnie różnią się od siebie detalami.

Ale mam też wyjątek od powyższych reguł.
Nie przepadam za kolorem niebieskim, więc logicznym jest, że kupiłam kubek niebieski.
Lubię kubki duże, a ten ma może 350 ml pojemności i to chyba zbyt optymistyczne założenie.
Ale wiecie co? Fajny jest :) Też Homla, za jedyne 14.90 pln

Zadanie mam utrudnione o tyle, że z niewiadomych dla mnie przyczyn większość kubeczków produkowana jest w wersji jak dla krasnoludka. Względnie dla zwiewnej Królewny Śnieżki. 200 ml, w porywach do 300, szaleństwem są kubki o objętości 400 ml. A ja spędzam sporo czasu przy kompie, nie chce mi się co chwilę do kuchni chodzić, kawa czy herbata w wersji wystygniętej w niczym nie przeszkadza (ok, trudno mi sobie wyobrazić okoliczności skłaniające mnie do wlania w siebie pół litra – lub więcej – kawy. Herbaty? Żaden problem). Słowem, podręczne naczynie mieszczące w sobie od pół litra do litra jest towarem bardzo pożądanym. Zła wiadomość jest taka, że trzeba się trochę takiego ideału naszukać. Dobra natomiast – że w sezonie grzewczym producenci kubków patrzą łaskawszym okiem na podobnych mi wariatów, którzy nie poświęcają zbędnego spojrzenia klasycznym 250 ml naczyniom. I dzięki temu późnym latem lub wczesną jesienią mamy szanse upolować coś pod swój gust.

Lata temu na jarmarkach bożonarodzeniowych we Wrocławiu trafiało się stoisko Pracowni Inkluz. Dobrze to o nich świadczy, że z dziesięć lat, jak nie więcej minęło, a ja nadal pamiętam jak się nazywali, czyż nie? Zdaje się że zawirowania jakieś po drodze mieli, nazwa się zmieniła, są teraz na Etsy, a ceny ich kubków poszybowały w kosmos (sorry, dwieście zeta z hakiem to spokojnie dam za analogowy obiektyw marki ZSRR. Za naczynie to trochę jednak dużo #priorytety). Szkoda.

Z pomocą któryś rok z rzędu przychodzi DUKA, oferująca solidne kubeczki, w sam raz do subtelnej damskiej dłoni. Równiutki litr pojemności załatwia sprawę, a jeśli ktoś was w korpo wkurzy to argument poparty uderzeniem takiegoż kubka o blat będzie miał swoją wagę. Tak mi się przynajmniej zdaje. To nie pierwszy taki zakup w Duce, kilka lat temu zachwycałam się analogicznymi kubeczkami w nieco inny wzorek (kliku klik). W tym sezonie kubek litrowy jest w dwóch wersjach kolorystycznych, jest niebieski, jest czerwony, opcja dla niej, opcja dla niego, podzielcie się wedle uznania.

Potem chwila zastanowienia, co do takiego litrowego potwora wsypać. Torebka jedna czy może dwie? Jesienią goździków od serca, parę plasterków pomarańczy i sporo soku malinowego. A co więcej to już zależy co pod ręką macie. Imbir, kardamon, cytryna, limonka, miód, grejpfrut. Tylko niech was wszystkie moce bronią przed wrzucaniem do środka anyżu. Absolutne fuj, strasznie fajną herbatę sobie przez ten anyż zmarnowałam.

Plusem niewątpliwym szybkiego riserczu na potrzeby tego tekstu jest odkrycie zgrabnego i pojemnego kubeczka z sową. Trzymajcie kciuki, by jeszcze był w sprzedaży.

Co znajdziemy w środku? Jeśli chodzi o obraz całościowy to są to raczej wspomniane inspiracje niż konkretne porady. W magazynie otrzymujemy prezentację niemal dziesięciu mieszkań, łapiących się na metraż w okolicy 50 mkw, z których każde jest urządzone w zasadzie w innym stylu. Osobnych kilkanaście stron poświęcono kuchniom i łazienkom w małych wnętrzach. I faktycznie kuchnie te mają do 10 mkw., łazienki niekiedy nie przekraczają 5 metrów, ale przemyślana aranżacja pozwala wydobyć z nich maksimum.

Jakie wnioski? Mając małe mieszkanie nie musimy skazywać się wyłącznie na jasne kolory ścian, podłóg czy sufitów. Genialnie wygląda zwłaszcza ściana w kolorze nieba o niebieskiej godzinie (sorry, fotograficzne skojarzenie jest) czyli naprawdę głębokiego błękitu, równie dobrze prezentują się ściany w mocnych kolorach, ale powiedzmy sobie szczerze, tutaj trzeba mieć albo niesamowite wyczucie, albo kontakt do zdolnego architekta/projektanta wnętrza. Odnotowano stare patenty, jak lustro na całą ścianę, które optycznie powiększa wnętrze. Przy małym mieszkaniu warto uderzać bezpośrednio do producentów po meble na wymiar, bo pozwoli to wykorzystać każdy (cenny) centymetr. Wnęki, występujące zwłaszcza w kamienicznych wnętrzach, to nie przekleństwo, a okazja do stworzenia półek na tzw „przydasie”. Potwierdza się też stara zasada, że cuda można zrobić z małym metrażem za pomocą dobrze dobranego oświetlenia.
Czego mi brakuje? Znów tradycyjnie, za biblioteczkę uznaje się w czasopismach dwie półki z książkami. A w małym mieszkaniu największym problemem niereformowalnego książkoholika jest niezmiennie to, gdzie i jak pomieścić kolejne paręset książek. Nic to, pokombinuję.

„Małe mieszkanie z klimatem”
Super Wiedza
TIME SA 2019
cena 14,99 zł

Wybaczcie, musiałam, po prostu musiałam zacząć od klasyka z nieśmiertelnych szkolnych „złotych myśli”. Za czasów prehistorycznych funkcjonowały bowiem w klasach szkoły podstawowej tak zwane złote myśli. Wersja uproszczona polegała na wpisaniu w rzeczony zeszyt kilkudziesięciu pytań (z pytaniami o ulubiony kolor, ulubione koleżanki i ulubiony przedmiot na czele) po czym wręczanie owego zeszytu wszystkim możliwym koleżankom i kolegom do wypełnienia. Oczywiście trudno było wówczas o większe faux pas niż nie uwzględnienie właścicielki zeszytu w pytaniu o najlepsze koleżanki. Wersja dla ambitnych obejmowała wpisywanie bądź wklejanie do zeszytu tekstów piosenek, aforyzmów, powiedzonek, ze szczególnym wskazaniem na teksty abstrakcyjne i grę półsłówek. Cytacik z pierwszej linijki to oczywiście przykład radosnej twórczości złotych myśli w wersji 2.0

Ale do adremu. Lubię jesień z wielu powodów. Kolorowo jest za oknem, co fotograficznie zakręconym (kliku klik) robi dobrze. Mgły poranne i wieczorne w kadr się pakują, co zwiększa tylko poziom szczęścia. A na dodatek jesienne kolekcje w sklepach wnętrzarskich utrzymane zwykle są w moich ulubionych pstrokaciznach, czyli w barwach jesieni, plus nader często udaje się trafić na sowie motywy. Nie inaczej było i w tym roku.

H&Y w tym sezonie mają dużo sowiego dobra. Upolowałam sowią poduszkę, sowie podkładki na stół, na życzenie mej Najstarszej Potffory sowią paterę, a kolejnych kilka produktów z pewnym żalem pozostawiłam na półkach, ale cóż, ma się małe mieszkanie, to selekcja nieraz bywa brutalna. Zamiast kolejnych kurzołapek kupiłam koc. Solidny, 220×200, ciepły koc, taki w sam raz na jesienne wieczory, żeby zawinąć się nim po czubek głowy i przepaść z kubkiem herbaty w jednej a książka w drugiej ręce na długie, długie godziny.

Lepiej późno niż wcale, ale dowiedziałam się przy okazji o istnieniu kart stałego klienta w Home&You. Program Benefits by Home and You działa od sierpnia 2013, warunkiem przystąpienia jest zrobienie w sklepie stacjonarnym zakupów na co najmniej 50 zeta. Przyznacie, że w przypadku lekkiego hopla na punkcie wnętrzarstwa nie jest to wcale stawka zbyt wygórowana. Lekkie zdziwko, że dotychczas żaden ze sprzedawców nawet się nie zająknął w sprawie owej karty, podczas gdy w większości innych sklepów karty takie wciskają przy każdej okazji albo i bez okazji, ale taka widać polityka firmy. Kwity wypełniłam, na aktywację karty czekam i oczywiście będę zdawać relację, jak to ustrojstwo działa.
Howgh.

Sporo życiowych porad. Z poradnika dowiemy się, jak zorganizować przestrzeń, co jest ważne, z czego można zrezygnować. Co powinno się gdzie znajdować w danym pomieszczeniu, by korzystanie z niego było jak najbardziej ergonomiczne i efektywne. Rozrysowane plany kuchni, łazienek, sypialni, a obok nich sugestie architektów. Przydatne są zamieszczone w książeczce podpowiedzi („triki”), dzięki którym mamy szansę osiągnąć złudzenie większej przestrzeni. Krótko mówiąc, stawiajcie na lustra i na meble w zabudowie stworzonej na zamówienie. To ostatnie daje po kieszeni, ale w przypadku małych mieszkań faktycznie pozwoli maksymalnie wykorzystać dostępny metraż. Kuchnię łączymy z salonem, a raczej decydujemy się na opcję „salon z aneksem kuchennym”. Chociaż jak przekonują projekty z poradnika, możliwe jest całkiem sensowne wyodrębnienie strefy kuchennej z przestrzeni wspólnej.

Mamy początek września, zatem ten numer wrześniowy będzie w kioskach osiągalny jeszcze tylko przez kilka dni. Jeśli uważacie, że poradnik Wam się przyda – odwiedźcie najbliższy kiosk ;)

Nie mam pojęcia, wedle jakiej metodologii przeprowadzano te badania i jakie nieruchomości brano pod uwagę. Obstawiam, że mamy do czynienia nie tylko z mieszkaniami w budynkach wielorodzinnych – co byłoby najsensowniejsze i najlogiczniejsze – ale do zestawienia załapały się również domy i różne fantazyjne pałacyki.

Według wspomnianego artykułu, przeciętne mieszkanie w Polsce liczy sobie niemal 85 metrów kwadratowych. Łapka w górę, kto z Was na takim metrażu mieszka? od razu powiem, że ja nie, podobnie jak znakomita większość rodziny, przyjaciół i znajomych. Nasze mieszkania zazwyczaj kwalifikują się do przedziału 40-60 metrów kwadratowych (powiedzmy sobie szczerze, skądś pomysł na tego bloga się wziął…) i zazwyczaj zlokalizowane są w blokach. A w blokach bywa różnie, ale wedle mojej najlepszej wiedzy, mieszkania o powierzchni 85 i więcej metrów kwadratowych trafiają się tam rzadko. W blokach wybudowanych za PRL standardowe mieszkania miewały od 2 do 4 pokoi, ale ich powierzchnia rzadko kiedy przekraczała 70 metrów. W blokach budowanych w najnowszych latach najwięcej lokali załapuje się na metraż, na jaki jest największy popyt, czyli 2-3 pokoje, 45-65 mkw. Coś na dobry początek dla pary z dzieckiem lub bez, co po kilku latach ewoluuje w mieszkanie dla rodziny 2+2, z trudem spełniając europejskie normy metrów kwadratowych na osobę.

Nie jest wielką tajemnicą, że takie mieszkania najłatwiej sprzedać lub wynająć. Bazując na własnych doświadczeniach, w moim bloku lokatorzy mają do wyboru dwa metraże, 30 mkw (pokój z aneksem kuchennym, sypialnia, łazienka) lub 50 mkw (kuchnia, dwa pokoje, łazienka). Nawet przy założeniu że zaszalejemy, kupimy dwa lokale i połączymy je ze sobą to dalej jesteśmy delikatnie pod polską średnią.

Ten trend widać również wśród ofert deweloperskich. Ułatwiając sobie życie, sprawdziłam, jak to wygląda w moim Wrocławiu. Ofert mieszkań powyżej 84 metrów kwadratowych jeden z czołowych serwisów ogłoszeniowych ma aktualnie 131, w tym 34 ogłoszenia sprzedaży mieszkań powyżej 100 mkw. Dla porównania, ofert mieszkań do 84 mkw są niemal 4 tysiące.

W lepszej sytuacji są mieszkańcy kamienic i oni faktycznie mogą się cieszyć lokalem, który zawyża średnią. Wprawdzie możemy teraz tylko pomarzyć o powierzchniach, jakie bywały w ofercie przed wojną, kiedy to mieszczanin z ambicjami mógł sobie wynająć osobne piętro w kamienicy, ciesząc się 250 mkw dla swojej dyspozycji, ale i tak mieszkanie w kamienicy bije na głowę mieszkanie w bloku. Pod względem powierzchni ma się rozumieć, bo pod innymi względami bywa już różnie.

A jak wygląda to na tle innych krajów unijnych? Najmniejszymi mieszkaniami dysponują w Rumunii, im wyliczono w rzeczonym artykule gazetowym 46,9 mkw i powiem szczerze, że na moje oko to tak mniej więcej wygląda polska mieszkaniowa średnia. Średnia blokowo-apartamentowo-kamieniczna, bez domów, domków i pałacyków. Litwa i Łotwa mają 68-69 metrowe mieszkania, pozostałe państwa Europy Środkowej i Wschodniej również trzymają się poniżej unijnej średniej (Bułgaria 76,6 mkw, Węgry 83,2 mkw, Czechy 84,6 i Słowacja 93,6 metra kwadratowego). Średnia dla UE wynosi 102, 3 metra, zawyżają ją m.in. Cypr 156,4 mkw przeciętnego mieszkania, Luksemburg 144,1 mkw, Dania 132 mkw i Belgia nieco ponad 127 mkw.

Nawrócenie nie jest nagłe, raczej przebiega etapami. Na pierwszy ogień poszły oczywiście kubki. Pierwszego plusa podłapali za beczułkowate kształty rzeczonych naczyń. Nic na to nie poradzę, herbata z takich pękatych kubków* smakuje o wiele lepiej, zwłaszcza jesienią i zimą. Uroczyście też oświadczam, że są to najlepsze kubki do kawy z jakimi miałam przyjemność się zetknąć. Jakieś 200 ml objętości to w sam raz na machnięcie sobie kawy, która postawi na nogi i nie zdąży wystygnąć. Trochę brakuje mi większych kubków, ale trafiłam we Wrocławiu na sklep firmowy w którym mają zatrzęsienie rozmaitych naczyń, więc może jakaś ‚doniczka’ na herbatę się trafi.

Mają tam fajne miski i miseczki, a jak wiadomo z miskami jak z kubkami- tego dobra nigdy za dużo. Mają bardzo fajne formy (półmiski?) do zapiekania, które ponoć spokojnie można ładować do piekarnika. Mają świeczniki, w tym takie staroświeckie w kształcie:

Dużo fajnych rzeczy mają. Może nie rzucę się od razu na wazy do zupy, ale całkiem poważnie rozważam kolejne zakupy.

* – wujek gugiel podpowiada, że ten typ kubeczków ma swoją nazwę: „kubek czeski”.

(fot. kubeczków- moja, świecznika- ze strony firmowej)

Lampki na choinkę z motywami serialu „Game of Thrones” to coś co tygryski lubią najbardziej. Lubię serial, uwielbiam książkowy pierwowzór, więc powyższe to gadżecik z gatunku must have.

Producent tegoż sprzętu poszedł tłumom na rękę i w zestawie dał herby najpopularniejszych rodów: Stark, Baratheon, Lannister, Tyrell i Targaryen. Można je rozwieszać na zewnątrz, można delektować się ich widokiem siedząc przy ciepłym kominku. Minus jest taki, że w zestawie mamy tylko dziesięć lampek, więc żeby nasza westeroska choinka przyzwoicie wyglądała, to koniecznym wydaje się nabycie kilku takich łańcuszków. Cena za sztukę 19.99 dolców, więc już teraz piszcie listy do świętego Mikołaja, albo zapłaćcie im żelazem.

Jak już zdecydujecie się na świąteczną choinkę utrzymaną w fantastycznych klimatach to do kompletu warto zawiesić oko na takich fajnych bombkach:

Można też pomyśleć o takiej ozdobie:

Wszystko dobro do dostania w internetowym sklepie Thinkgeek.com, w cenie od 9.99 do 19.99 (przy czym żelazny tron aktualnie jest niedostępny. Jakiś uzurpator go zakosił).
Jeśli szukacie pomysłu na prezent dla geeka / fana „Gry o tron” to powyższe cudeńka wydają się być niezłym rozwiązaniem.
A jeśli sami zaliczacie się do fanów twórczości G. R. R. Martina oraz „Gry o tron” to polecam Wam gorąco inną swoją stronę: http://piesnloduiognia.pl/ ;)

źródło zdjęć: http://www.thinkgeek.com/

NANU NANA to taka kolorowa sieciówka spod znaku wyposażenia wnętrz, głównie szkło, świeczki i mnóstwo durnostojek. Kiedyś lubiłam ich bardziej, odkąd poszli w asortyment spod znaku śmieszne rzeczy na osiemnastkę trochę nam się drogi rozeszły, ale zimowe kubeczki mają w dechę.

Rzeczone kubki mają parę zalet. Są duże, ale nie za duże. Dobrze się z nich pije (wiem, durny argument, ale słowo daję, te mają niemal idealną krawędź), są przyjemnie zaokrąglone, nie za ciężkie, dobrze grzeją ręce i jeśli nie ma się nic przeciwko brązowemu kolorowi, to jest to naczynie w sam raz ;) Nie wiem wprawdzie, po kiego dołączają do nich nieporęczne łyżeczki, ale niech im będzie. Kubeczki maja też jedną wadę. Trudno je utrafić w środku lata. Być może z uwagi na napis „Hot drinks” widniejący na ściance, widzę je w sprzedaży wyłącznie jesienią lub zimą. I drałuję rok w rok do sklepu, uzupełnić wytłuczone braki.

Być może nie wyglądają zbyt efektownie. Ale powiem Wam jedno – w kategorii „Mój ulubiony kubek” zajmują u mnie niezmiennie miejsce na podium.

(z kronikarskiego obowiązku: cena 14.90 zł)

A marzyliście kiedykolwiek, by choć na chwilę przenieść się do pięknych, pałacowych wnętrz zamku Highclere, niech tam – nawet w charakterze reprezentanta kuchennej załogi bądź pokojówki? To się da zrobić, bo pewien internetowy sklep oferuje całkiem konkretną namiastkę klimatów tego urokliwego serialu. Jeśli miałabym wskazać jedną rzecz, która kojarzy mi się z DA to byłby to właśnie powyższy dzwoneczek. Być może za sprawą fenomenalnej czołówki, a być może dlatego, że przedmiot ten jest nienachalnie, ale jednak eksponowany w poszczególnych scenach. Bardzo on mi się i poważnie rozważam jego zakup w odległej przyszłości (cena: 99 funtów). Jeśli zaś nie dzwoneczek, to może inny rekwizyt? W ofercie sklepu są stylizowane klucze, dużej urody zegary, podręczne stopnie ułatwiające korzystanie z zasobów przepastnej biblioteki, biżuteria inspirowana błyskotkami noszonymi przez lady Mary, wihajster do nanoszenia na książki exlibrisu, talie kart i zestawy do gry w domino, lupy, klimatyczne gwizdki do przywoływania psa, jedwabne szaliki, lampy, sekretarzyki, lustra, a z rzeczy większych dywany, meble i łóżka z epoki.

To nie są rzeczy małe gabarytowo, nie są to także przedmioty tanie, ale umówmy się, wkraczamy w serialowy świat arystokracji ze wszystkimi tego konsekwencjami. Rozejrzyjcie się po stronie http://www.downtonabbeyathome.com/ jeśli cenicie klimaty wiktoriańskie to zajmie Was na dłuższą chwilę…

(zdjęcia wszystkich przedmiotów ze strony Downton Abbey at home)